Diep werken met AI creëert een mentale crash waar ik aan leer te navigeren. Voor AI betekende een solide sessie van 6 uur 1-2 betekenisvolle werkcycli. Een koude start + een rommelig midden + de dopaminekick van het afronden van iets. Klaar. Nu draai ik 50-100 van die cycli per dag. Elke heeft hetzelfde emotionele gewicht: opstarten, door de moeilijke fase heen werken, de rush voelen als het werkt. Herhalen. Dat is 100x de belasting voor je zenuwstelsel. Huberman spreekt over de pijn van leren - hoe de hersenen cognitieve belasting daadwerkelijk ervaren als ongemak. Werken met AI stapelt dat ongemak 100 keer op tegen de tijd van het avondeten. De crash aan het einde van de dag is echt. Ik ben nog steeds aan het uitzoeken wat "diepe rust" betekent wanneer je een maand aan mentale cycli in één middag hebt geperst.

Nieuwe Staat van Spel: @weberwongwong ging van het schrijven van poëzie → investment banking → venture capital → NYU kunstschool → het bouwen van @floraai Zijn mening: "Huidige AI-interfaces zijn bevooroordeeld ten opzichte van rommel. Wij richten ons op creatieve controle." De rommel van de ene persoon is het spel van een ander. Maar professionele creatieven hebben systemen nodig, geen dobbelstenen. Volledige aflevering nu beschikbaar.

Deze ontwerpingenieur bouwde een zoekmachine voordat Perplexity bestond. @skirano bouwde Claud Engineer, wat hem een baan bij Anthropic opleverde. Nu bouwt hij @MagicPathAI om de nieuwe manier van praktisch ontwerpwerk te ondersteunen. Hij zegt dat vibe coding voor ontwerp fastfood is. Werkt soms geweldig. Maar als je wilt dat het ambacht overleeft, heb je ook slowfood nodig. Nieuwe State of Play is beschikbaar.